Stanowisko Stowarzyszenia Wierni Polsce Suwerennej wobec planowanego zwołania na 28-29 stycznia 2012r. do Rzeszowa III Konwentu Narodowego Polski

Warszawa, dnia 25.01.2012r.

Stanowisko Stowarzyszenia Wierni Polsce Suwerennej wobec planowanego zwołania na 28-29 stycznia 2012r. do Rzeszowa III Konwentu Narodowego Polski

Idea Konwentu Narodowego Polski

Idea  Konwentu Narodowego Polski, jako forum do programowego i organizacyjnego  zjednoczenia polskich organizacji i środowisk patriotyczno-narodowych, została wypracowana przez Grupę Inicjatywną Wrocławskiego Komitetu Patriotycznego oraz Stowarzyszenie Wierni Polsce Suwerennej. Jej ramy nakreślone zostały w dokumencie nazwanym „Porozumienie Łódzkie” z dnia 19 września 2011r. ( załącznik nr.1), a następnie sprecyzowane w dokumencie z dnia 20 listopada „ Dlaczego powołaliśmy Konwent Narodowy Polski”( załącznik nr.2).

Z pierwszego z w/w dokumentów chcielibyśmy przytoczyć dwa ostatnie akapity:

„Przystępujące do Porozumienia, pozaparlamentarne partie i organizacje patriotyczno-narodowe deklarują gotowość do wyrzeczenia się partykularyzmu środowiskowego i programowego na rzecz celu wyższej konieczności, którym jest wypracowania i wdrożenie programu obrony interesów Narodu Polskiego i naprawy Państwa. Podjęte działania winny odzwierciedlać możliwości i ambicje Polaków przy zachowaniu ich tożsamości cywilizacyjnej.

Jednocześnie przestrzegamy Naród Polski przed uleganiem, wtłaczanym w jego świadomość, tematom zastępczym, tylko po to, aby go dzielić i osłabiać. Naszą uwagę powinniśmy teraz skupić na dialogu społecznym o najważniejszych problemach ekonomiczno-gospodarczych oraz wypracowaniu nowego ładu konstytucyjnego Państwa Polskiego. Koniecznym jest także jasne sformułowanie polskiej racji stanu w wymiarze stosunków międzynarodowych, uwzględniającej podmiotowy i suwerenny charakter Polski, jako koniecznego elementu równoprawnego i pokojowego współistnienia wolnych narodów w Europie i w świecie.”

Podobnie z drugiego z dokumentów przytaczamy jego końcowy fragment:

„Mając świadomość konsekwencji porozumień magdalenkowych  i okrągłego stołu  nie tylko dla polityki, ale także dla całokształtu życia społeczno-gospodarczego po roku 1989, środowiska patriotyczno-narodowe w Polsce muszą zachować rozwagę w kształtowaniu obecnych porozumień politycznych i działań konsolidacyjnych. PiS  mimo swoich licznych frond i transformacji, nawet pod chwytliwą nazwą „Solidarna Polska”,  pozostaje w istocie partią okrągłego stołu, która dla usprawiedliwienia przypisuje sobie status jedynej formacji prawicowej, zapominając ile szkody ta formacja przyniosła Polsce w okresie realnego sprawowania władzy. Polska nie może być zakładnikiem wewnątrzpartyjnych przepychanek zarówno w PO, PiS jak i SLD.

Polska potrzebuje ponadpartyjnego ruchu patriotyczno-narodowego, ruchu realizmu i odpowiedzialności politycznej, ale zarazem ruchu otwartego na stojące przed Polską i Europą wyzwania. Polacy zasłużyli na to i są gotowi taki ruch stworzyć , dla pomyślności  polskich rodzin i naszej Ojczyzny”.

Jak rozumiemy- inicjujące Konwent Narodowy Polski środowiska i osoby,  z całym przekonaniem i pełną świadomością podkreślały racjonalny, realistyczny, ale jednocześnie pełen determinacji i woli działania charakter przedsięwzięcia, które musi budować na trwałości i nieprzemijalności państwa narodowego, nie poddanego dyrektywom żadnego z ponadnarodowych uniwersalizmów, także tego, który ma swe źródła religijne. Polski interes narodowy i państwowy musi mieć pierwszeństwo przed interesami i celami działania wspólnot religijnych, których członkowie współtworzą Naród Polski. Musi to także dotyczyć  Kościoła katolickiego, pomimo, że doceniamy jego misję religijną oraz kodeks etyczno-moralny, które  ukształtowały kulturę polską-także w jej wymiarze państwowo-prawnym.

Inicjatywy polityczne, które  punkt wyjścia koniecznych zmian w Polsce widzą w intronizacji Chrystusa na króla Polski nie przystają zatem w zupełności do programu działania Konwentu Narodowego Polski.

Nie jest naszym zamiarem ocenianie idei intronizacji w kategoriach dogmatyki katolickiej, gdyż uznajemy w działaniach narodowych  prymat  zagadnień politycznych, społeczno-gospodarczych i ogólnokulturowych, a w rozwiązywaniu tychże widzimy miejsce zarówno dla polskich katolików, dla Polaków innych nurtów chrześcijaństwa,  także innych wyznań, a nawet Polaków  niewierzących – o ile stoją na gruncie trwałości narodowego państwa polskiego, solidaryzmu społecznego jako społeczno-ekonomicznej zasady ustrojowej oraz  suwerenności wszystkich instytucji państwa polskiego tak w wymiarze polityki krajowej, jak i w stosunkach z innymi państwami Europy i świata.

Próba przekierowania Konwentu Narodowego Polski z płaszczyzny dyskusji i działań politycznych, na płaszczyznę  sporów religijnych i egzegezy dogmatyki chrześcijańskiej  uważamy nie tylko za sprzeczną z intencją twórców KNP, ale uważamy takie próby za szkodliwe dla działań politycznych i narodowo-państwowych.

Przedstawiony przez przewodniczącego II Konwentu Narodowego Polski projekt uchwały „w sprawie programu działania Konwentu Narodowego” oceniamy jako merytorycznie ogólnikowy i w wielu wątkach dyskusyjny, formalnie zbyt długi i nieodpowiadający kanonom tego typu dokumentu, a w końcowym akapicie nie do przyjęcia ze względu na wikłanie programu politycznego w kwestie doktrynalnego sporu religijnego. Odrzucamy zatem projekt wg. zaproponowanej treści i formy.

Projekt uchwały ws. Węgier

Nasze stanowisko w tej sprawie w pełni zgodne jest z tym, co na ten temat napisał członek zarządu WPS, p. Dariusz Kosiur, cyt.:

„Nie wydaje mi się, żeby Uchwała KNP z …01.2012 r., Konwentu, który nie wypracował własnego programu politycznego,
a nawet nie ustalił najważniejszych politycznych kierunków własnego działania i nie posiada również wspólnej, własnej oceny aktualnej światowej sytuacji politycznej,
był właściwym momentem do wydawania tego typu politycznych uchwał.

Moim zdaniem, jeśli Autorzy uchwały odczuwają nieodparta potrzebę jej wystosowania w imieniu wszystkich uczestników Konwentu, 
to winna ona ograniczać się wyłącznie do zdań następujących:

Do Narodu Węgierskiego!

”Z dużą uwagą Konwent Narodowy Polski obserwuje ostatnie zmiany zachodzące na Węgrzech. Z uznaniem i wielką troską o zwycięstwo odnosi się do olbrzymiego wysiłku węgierskiego narodu ukierunkowanego na odzyskanie państwa i samostanowienie o losach obecnych i przyszłych pokoleń Węgrów.”

Z ostatniego zdania należy także usunąć słowo „zwycięstwo” – nie wiadomo do czego ono się odnosi, poza tym Węgrzy i Węgry nie odnieśli żadnego zwycięstwa w ostatnich dwudziestu latach.

Moje wątpliwości co do treści uchwały:

Należy wiedzieć, że FIDESZ Orbana jest dokładnym węgierskim odpowiednikiem polskiego PiS.
Wyznawcom Orbana przypominam:
”W latach 1989- 1990 studiował brytyjską filozofię polityczną w Pembroke College w Oxfordzie jako stypendysta Fundacji Sorosa.”
”W latach 1998-2002 sprawował funkcję premiera centroprawicowego rządu koalicyjnego. Za jego rządów Węgry przystąpiły do Sojuszu Północnoatlantyckiego, z powodzeniem prowadzono również negocjacje nad członkostwem w Unii Europejskiej.”
za: http://pl.wikipedia.org/wiki/Viktor_Orb%C3%A1n

To, co obserwujemy na Węgrzech oraz między komisją UE a rządem Orbana jest ścieraniem się dwóch politycznych opcji, prounijnej i proUSA.
Nie wydaje mi się, żeby celem polskiej polityki narodowej było wspieranie którejkolwiek ze stron tego konfliktu. 
Należy także zdawać sprawę, że dla odzyskania suwerenności państw i narodów niezbędny jest polityczny i gospodarczy upadek USA i UE, ale właśnie w takiej, a nie w innej kolejności.
Dlatego wspieranie węgierskiej opcji proUSA Orbana przeciw UE nie ma z polskiego narodowego punktu widzenia najmniejszego sensu politycznego”.

 

Uwagi do przebiegu II Konwentu Narodowego Polski  w Poznaniu

1. Pan M.Delimat pełnił decyzją przewodniczącego I KNP funkcję członka sekretariatu ds. organizacyjnych i w sposób naturalny mógł być prowadzącym obrady, ale pod warunkiem zatwierdzenia tego przez delegatów na II KNP, co nie miało miejsca.
2. Zaproponowany przez p. M.Delimata porządek obrad nie był przegłosowany, a poza tym nie był respektowany ( m.in., co było brzemiennym w skutki naruszeniem programu, nie doszło do przedstawienia zebranym dokumentu pt. „ Apel Konwentu Narodowego Polski o zwołanie Kongresu Narodowego wobec próby zmiany ustroju polityczno-gospodarczego Polski na tle kryzysu Unii Europejskiej”( zał.3),przygotowanego wspólnie  przez członka sekretariatu KNP ds. programowych, p. Z.Tynenskiego i przewodniczącego I KNP, Pawła Ziemińskiego

3. Ze szkodą dla dorobku programowego II KNP dyskusja programowa została zdominowana przez ważne, ale nie                pierwszoplanowe kwestie personalne i funkcyjne.

Uwagi do proponowanego programu III Konwentu Narodowego Polski

1. Nie ma uzasadnienia dla  dwudniowego programu obrad. W jednodniowym, 6-godzinnym programie obrad daje się zrealizować cały porządek, pod warunkiem wyeliminowania niepotrzebnych elementów ( np. występ chóru ) i właściwej dyscypliny obrad.

2. Prowadzący obrady winien być wybrany w głosowaniu.

3. Sprawozdanie przewodniczącego II KNP powinno być 4pkt., po przywitaniu delegatów, wyborze prowadzącego obrady, zatwierdzeniu regulaminu i porządku obrad.

4. Brak dyskusji nad tekstem uchwał jest błędem na tym etapie organizacji KNP, nie wspominając już, że kwestia uchwał nie wiadomo czemu występuje w dwóch różnych punktach porządku obrad ( w 5 i 11).

Podsumowanie

 

1. Widzimy możliwość uczestniczenia w KNP jedynie pod warunkiem respektowania założeń inicjatorów zawartych w dokumentach ( zał. 1, zał.2. zał.3).
2. Przebieg obrad musi być realizowany z żelazna dyscyplina przez prowadzącego wybranego w trakcie obrad.
3. Sprawy uchwał są elementem końcowym obrad. Uchwały redaguje wybrany zespól wg, wniosków z dyskusji.
4. Wybór przewodniczącego III KNP następuje po sprawozdaniu ustępującego i po dyskusji nad treścią uchwał.
5. WPS będzie wnioskował za stałym miejscem obrad KNP, w centrum Polski ( Łódź, Poznań, Warszawa) ze względów logistycznych i kosztów dojazdu. Obrady w innych miejscach mogą być organizowane gdy wiodącym tematem spotkań będzie problem z danego regionu( np. Szczecin, Gdańsk- gospodarka morska; Katowice – górnictwo; Olsztyn- rolnictwo, ekologia, Wrocław- polityka zagraniczna itp.)

Zarząd Stowarzyszenia

Wierni Polsce Suwerennej

Paweł Ziemiński

Dariusz Kosiur

Tadeusz Dylak

Andrzej Skorski

Załączniki:

1.

„Porozumienie Łódzkie”- Sygnatariusze

Szanowni Państwo,

pierwotnie opublikowana treść „Porozumienia Łódzkiego” była propozycją skierowaną do przyszłych Sygnatariuszy – organizacji i osób- podzielających główne tezy ‘Porozumienia…” Pozostawiliśmy czas, wprawdzie krótki, na nadesłanie uwag, ale nie możemy pozwolić sobie na żaden dzień zwłoki, gdyż wydarzenia nabierają nieoczekiwanego tempa. Dlatego poniżej podajemy ostateczną postać dokumentu, uwzględniającą nadesłane uwagi, za które szczególną wdzięczność wyrażamy kolegom z Wrocławskiego Komitetu Patriotycznego. Od tej chwili zbieramy jedynie głosy poparcia i deklaracje tych środowisk polskiej opozycji pozaparlamentarnej, które podzielają  pogląd, że czas czekania minął i konieczne są czyny Polaków.

Perspektywa nakreślona w „Porozumieniu Łódzkim” nie ogranicza się jedynie do unieważnienia obecnie odbywającej się kampanii wyborczej. Cel jest poważniejszy i dalekosiężny, tym celem jest odzyskanie i naprawa Polski. „Porozumienie Łódzkie” nie ma być efektownym gestem, ale początkiem przywracania godności Polakom i odzyskiwania suwerenności przez Naród i Państwo Polskie.

Sygnatariuszami „Porozumienia…”winny być jedynie te organizacje i środowiska ( choć nie zamykamy drzwi przed nikim, nawet tym, kto samotnie, ale z determinacją przeciwstawiał się swym dziełem zdradzie „okrągłego stołu”), które świadomie, odpowiedzialnie i konsekwentnie podejmą wspólne dzieło przeciwdziałania niszczeniu naszej Ojczyzny przez polityczne mafie zrodzone z magdalenkowego układu.

Należy wyzbyć się politycznego gwiazdorstwa i chełpliwości, a skupić całe siły na organicznej pracy wokół programu odzyskania przez Polskę wewnętrznej siły rozwoju i międzynarodowego autorytetu, który utraciła przechodząc od wasalności prosowieckiej do jeszcze gorszej, niszczącej ducha polskości, wasalności euroatlantyckiej.

Paweł Ziemiński

POROZUMIENIE ŁÓDZKIE

W obliczu pogarszającej się w wielkim tempie sytuacji materialnej Narodu Polskiego, programowej degradacji gospodarki: przemysłu i rolnictwa, lichwiarskich zasad liberalnej ekonomii, bezprzykładnym zwalczaniu narodowej tradycji i fałszowaniu chlubnej historii, systemowej demoralizacji i wynaradawiania dzieci i młodzieży, realizowanego przez szkolne programy nauczania i wychowania, rozbijania polskich rodzin i wymuszania emigracji zarobkowej milionów Obywateli oraz stopniowego zatracania przez Państwo Polskie podmiotowości międzynarodowej, zawiązane zostaje porozumienie obronne Patriotów Polskich.

Decyzję o powołaniu konsultowanego wcześniej Porozumienia przyśpieszyły dodatkowo poważne nieprawidłowości w funkcjonowaniu Państwowej Komisji Wyborczej, łamiące prawo Ordynacji Wyborczej i postanowienia Sądu Najwyższego w kwestii zgłoszenia list poparcia i rejestracji kandydatów do organów przedstawicielskich Narodu przez Komitety Wyborcze. Łamiąca prawo praktyka PKW wpisuje się ponadto w wadliwość samej Ordynacji, której regulacje stoją w sprzeczności z Konstytucją Rzeczypospolitej. Brak w tej sytuacji, zdecydowanych działań Prezydenta RP, jako organu zarządzającego wybory, powołującego członków PKW, a także odpowiedzialnego za przestrzeganie Konstytucji, wskazuje na poważny kryzys ustrojowy państwa. Gdy dodamy do tego wyraźne symptomy kryzysu gospodarczego i, skrywanego przez władzę, kryzysu finansów państwowych i ogromne zadłużenie, nietrudno przewidzieć, że polskie społeczeństwo zmierza prostą drogą do katastrofy nieznanej w powojennej historii.

Należy w końcu przerwać także okupacyjny proces wykluczania coraz to większych rzesz Obywateli Polskich z obszarów działalności politycznej, gospodarczej i publicznej, tak istotnych dla losów ich własnego Państwa, konsekwentnie realizowany przez partie powstałe po 1989 roku w wyniku zdradzieckiego paktu z zainstalowanym po wojnie, wrogim Polsce komunizmem, zwanego „układem okrągłego stołu”. Ich głos musi być słyszalny, a wpływ na bieg spraw w Ojczyźnie, przywrócony i decydujący.

Stronami porozumienia są polskie partie polityczne, organizacje i ruchy społeczne, zorganizowane grupy obywateli oraz środowiska Polaków zamieszkałych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które, powodowane odpowiedzialnością za testament minionych pokoleń, nie mogąc już dłużej tolerować istniejącego stanu rzeczy i żądają respektowania przez instytucje państwa, zapisanych w konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, podmiotowych praw suwerena, jakim jest Naród Polski.

Żądanie to wynika z nieodpowiedzialnej, szkodliwej dla Polski i Narodu działalności we wszystkich obszarach polityki krajowej i zagranicznej, prowadzonej przez polityczne emanacje paktu „okrągłego stołu”, którego bezpośrednimi spadkobiercami i kontynuatorami są bez wyjątku obecne partie parlamentarne.

Układ ten, łamiąc nawet zasady uchwalonej przez siebie Konstytucji RP i Ordynacji Wyborczej, narusza naczelną zasadę demokratycznego porządku, jaką jest równość praw Polaków do stanowienia o własnym państwie i swojej bezpiecznej przyszłości. Nietrudno dostrzec, że nadrzędnym celem tego swoistego, politycznego barbarzyństwa jest zagwarantowanie ciągłości władzy i bezkarności wszystkim uczestnikom i koncesjonariuszom „układu okrągłego stołu”, bez baczenia na rozpaczliwą kondycję Narodu i Państwa Polskiego.

Stąd nie dziwi, że opanowane przez w/w układ, obecne instytucje Państwa Polskiego nie reagują na naruszanie Konstytucji i pomimo posiadanych prerogatyw, nie wykonują obowiązków, które na nich, z mocy ustawy zasadniczej, spoczywają. Prawdziwym skandalem politycznym jest kontynuowanie obecnej kampanii wyborczej, pomimo zakwestionowania przez Sąd Najwyższy, postanowień PKW w zakresie kryterium ważności list poparcia kandydatów do Sejmu i Senatu. Zdumiewa również brak reakcji ze strony urzędu Prezydenta RP na oczywiste naruszenie jego wyłącznych kompetencji przez manipulującą ustawowymi terminami PKW. Dodatkowym następstwem tych zabiegów jest wykluczanie Obywateli RP z publicznych debat nad programami wyborczymi, i ograniczanie ich jedynie do sympatyków komitetów partyjnych wyłonionych przez okrągłostołowe porozumienie.

Jak bardzo wrogi Polakom układ zdominował już wszystkie sfery życia społecznego, niech świadczy fakt, iż cały proceder łamania najistotniejszych praw Obywateli ma miejsce przy powszechnym i niemal całkowitym milczeniu państwowych i prywatnych mediów, co nosi znamiona łamania warunków koncesji nadawców publicznych, i zabronionej przez Konstytucję, cenzury prewencyjnej. Zamiast tego mamy do czynienia z niespotykaną nigdy na tę skalę, dezinformacją i ukrywaniem najistotniejszych faktów o sytuacji politycznej, gospodarczej i socjalnej państwa.

Anarchizacja procedur ustrojowych i czytelne dążenia aparatu władzy do totalnej kontroli informacji i ograniczania swobód obywatelskich, spotyka się niestety z całkowitą akceptacją ze strony partii, zasiadających w Sejmie i Senacie RP oraz Prezydenta Rzeczypospolitej.

Niezbywalnym prawem i obowiązkiem Narodu Polskiego, jedynego suwerena Rzeczypospolitej, jest zapoznanie się z faktycznym staniem Państwa i to jeszcze przed tym, nim deleguje on swoich przedstawicieli do sprawowania najwyższych funkcji w jego władzach. Dlatego, żądamy od premiera i ministrów Rzeczypospolitej Polskiej przedstawienia do końca bieżącej kadencji parlamentu, aktualnego Raportu o Stanie Państwa Polskiego, a niezwłocznie, tzn. w ciągu 14 dni, udzielenia odpowiedzi na następujące ważne pytania:

1. Jaki jest bilans korzyści/strat w okresie 1989-2011, mierzony  wartością majątku narodowego utraconego/nowowytworzonego, wielkością utraconych/nowostworzonych stanowisk pracy, liczbą zlikwidowanych/ nowostworzonych gałęzi polskiego przemysłu (ze szczególnym uwzględnieniem przemysłów wysokiej technologii), liczbą zgłaszanych oryginalnych patentów i wzorów użytkowych itp.?
2. Jaki jest bilans w okresie 2004-2011 rzeczywistych wpłat Polski do budżetu Unii Europejskiej, w porównaniu z wartością  uzyskanych realnie (nie potencjalnie, czy przyznanych tytułów do ich uzyskania) wypłat ze środków UE?
3. Jaki jest udział obcego kapitału w ogólnej powierzchni handlowej i obrotach wewnątrzkrajowego handlu hurtowego i detalicznego oraz jaki jest przychód budżetu państwa z tytułu podatku dochodowego od przedsiębiorstw handlowych stanowiących własność kapitału zagranicznego, a także jaka jest wielkość opłat i podatków lokalnych płaconych przez wspomniane podmioty na rzecz samorządów lokalnych?
4. Jaka jest struktura własności gruntów rolnych wg. kryterium narodowości właścicieli tych gruntów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i czy agencje państwa polskiego śledziły źródła finansowania przy transakcjach zakupu gruntów w Polsce przez obywateli z zagranicy?
5. Co stanowi zabezpieczenie przy sprzedaży obligacji skarbu państwa w transakcjach z zagranicznymi nabywcami tych papierów wartościowych?
6. Jaka jest skala zadłużenia samorządów , w szczególności w miastach powyżej 100.000 mieszkańców, wobec zagranicznych instytucji finansowych i czym zabezpieczone są kredyty zaciągnięte przez władze samorządowe?
7. Jaka jest wielkość zasobów złota i rezerw walutowych państwa polskiego zdeponowanych w bankach poza granicami Polski i jaka jest procedura sprowadzenia tych depozytów na polski obszar gospodarczy?
8. W jakiej wielkości i na podstawie jakich uprawnień depozyty pieniężne Polaków złożone w bankach na terenie Polski przekazywane są do banków poza obszarem zamieszkania depozytariuszy?
9. Jaka jest treść umów zawartych wyniku wizyty delegacji rządu Rzeczypospolitej Polskiej w Izraelu w lutym 2011r., i czy na podstawie tych umów poufne dane osobowe obywateli polskich przekazane zostały rządowi Izraela lub jego agencjom?
10.  Jaka jest wielkość i struktura inwestycji wykonanych przez narodowe lub państwowe koncerny zagraniczne w odniesieniu do polskiego sektora surowcowego, paliwowo-energetycznego i telekomunikacji?
11. Jaka jest struktura narodowa przedsiębiorstw i koncernów zagranicznych, którym udzielono licencji poszukiwawczych i eksploatacyjnych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz jaki jest czas trwania umów na poszukiwanie i eksploatację polskich bogactw kopalnianych przez te przedsiębiorstwa?
12.  Jak rząd tłumaczy stale rosnący od 1996r., wynoszący kilkanaście procent, odsetek osób żyjących w Polsce poniżej minimum egzystencji oraz blisko 6% odsetek osób żyjących w skrajnym ubóstwie?
13.  Z jakich źródeł  rząd zamierza sfinansować zbankrutowany w ciągu najbliższych 10 lat system ZUS?

Sygnatariusze niniejszego porozumienia, stając wobec ewidentnych naruszeń Konstytucji RP i Ordynacji Wyborczej przez PKW, potwierdzonych orzeczeniem SN, w oczekiwaniu na rządowy Raport o Stanie Państwa, zwracają się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o przywrócenie czynności wyborczych i ogłoszenie nowego terminu wyborów.

Wzywamy wszystkie pozaparlamentarne polskie środowiska polityczne do ścisłej współpracy i powołania regionalnych i ogólnokrajowych porozumień wyborczych w oparciu o wypracowany program naprawy państwa.

Domagamy się dostępu do mediów publicznych i uczestnictwa w publicznej debacie o najistotniejszych dla Narodu Polskiego i jego Państwa, sprawach. W przypadku odmowy, wezwiemy Polaków do wzmożenia działań konsolidacyjnych, samopomocowych i samoobronnych w obliczu zbliżającego się kryzysu, z tworzeniem struktur Państwa Podziemnego włącznie.

Brak zmiany w podejściu do respektowania niezbywalnych prawach suwerena, jakim jest Naród Polski, spowoduje, iż zostanie uruchomiony mechanizm powiadamiania światowej opinii publicznej o łamaniu praw człowieka i praw Narodu przez sprawujących w Polsce władzę.

Przystępujące do Porozumienia, pozaparlamentarne partie i organizacje patriotyczno-narodowe deklarują gotowość do wyrzeczenia się partykularyzmu środowiskowego i programowego na rzecz celu wyższej konieczności, którym jest wypracowania i wdrożenie programu obrony interesów Narodu Polskiego i naprawy Państwa. Podjęte działania winny odzwierciedlać możliwości i ambicje Polaków przy zachowaniu ich tożsamości cywilizacyjnej.

Jednocześnie przestrzegamy Naród Polski przed uleganiem, wtłaczanym w jego świadomość, tematom zastępczym, tylko po to, aby go dzielić i osłabiać. Naszą uwagę powinniśmy teraz skupić na dialogu społecznym o najważniejszych problemach ekonomiczno-gospodarczych oraz wypracowaniu nowego ładu konstytucyjnego Państwa Polskiego. Koniecznym jest także jasne sformułowanie polskiej racji stanu w wymiarze stosunków międzynarodowych, uwzględniającej podmiotowy i suwerenny charakter Polski, jako koniecznego elementu równoprawnego i pokojowego współistnienia wolnych narodów w Europie i w świecie.

Łódź, 19 września 2011r.

SYGNATARIUSZE:

1. Stowarzyszenie Wierni Polsce Suwerennej /  Paweł Ziemiński /

2. Wrocławski Komitet Patriotyczny/ Marek Delimat /

3. Klub Dyskusyjny im. I.Paderewskiego w Poznaniu / Ryszard Zieliński /

4. Waldemar Pastuszka /Polonocentryzm/

5. Zbigniew Nowak / raportnowaka.pl/

2).

Dlaczego powołaliśmy Konwent Narodowy Polski ?!

Ponad  miesiąc musiał upłynąć od daty  wyborów parlamentarnych,  nim  Donald Tusk, szef zwycięskiej Platformy Obywatelskiej, powołał koalicyjny nowy-stary rząd PO-PSL. Odbyło się to przy wcześniejszym pogwałceniu ordynacji wyborczej, czemu nie przeciwstawił się zarówno Sąd Najwyższy, jak i prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, czyli dwie fundamentalne instytucje ustrojowe, nominalnie odpowiedzialne za porządek konstytucyjno-prawny naszej Ojczyzny. Pogwałcenie prawa wyborczego, złamanie równych praw obywatelskich Polaków, a także pogwałcenie zasad prawa międzynarodowego, odbyło się  w tym wypadku także przy milczącej akceptacji partii opozycyjnych -PiS i SLD.

Premier Donald Tusk przy pełnej akceptacji prezydenta Bronisława Komorowskiego pozwolili sobie na szkodliwą dla interesów państwa polskiego zwłokę w formowaniu rządu, a premier nie przedstawił w swoim expose  żadnego programu nadzwyczajnych działań polityczno-gospodarczych w sytuacji  narastającego kryzysu finansowego na świecie, a także rozpadu zasad równoprawności i solidarności państw tworzących tzw. Unię Europejską, która okazała się zwykłą atrapą dla przesłonięcia rzeczywistej dominacji wiodących państw – Niemiec i Francji, a w zasadzie wykorzystania instytucji ustrojowych tych dwóch państw przez bankowo-korporacyjny kompleks, zakotwiczony w centrach światowej spekulacji finansowej.

Za powód tłumaczący skandaliczną opieszałość , prezydent i premier RP podali wyższe racje wynikające z tzw. prezydencji Polski w Unii Europejskiej, która opinii publicznej w Polsce przedstawiana była jako uznanie rangi i autorytetu Polski, a zarazem rzekomej demokratyczności  procedur wewnątrzunijnych. W rzeczywistości , w trakcie tzw. prezydencji , Polska odgrywa jedynie rolę biernego uczestnika procesu podejmowania ponadnarodowych decyzji  nie tylko przez niewybieralne gremia Unii Europejskiej, ale także przez rzeczywistych dysponentów politycznych i finansowych, ulokowanych w takich gremiach jak Grupa Bilderberg, Komisja Trójstronna oraz  bankierskie grupy i konsorcja finansowe z Nowego Jorku, Londynu i Frankfurtu.

Przed Polakami, jak i przed wieloma innymi narodami na świecie, coraz trudniej ukryć cele i narzędzia światowej spekulacji oraz globalnej, totalitarnej inżynierii społecznej.  Wyzyskiwane narody coraz śmielej i świadomiej artykułują swój sprzeciw i zapowiadają światową rebelię wobec lichwy.

Wyprzedzając powszechne niezadowolenie, dla którego naturalnymi ramami są wartości i instytucje narodowe, globalna lichwa zastosowała znane z przeszłości sposoby, jakimi jest prowokowanie konfliktów lokalnych, inicjowanie tzw. „oburzenia skrzywdzonych” ( ale zawsze kontrolowanych przez lichwę), a również zniechęcanie światowej opinii publicznych do wszelkich form nacjonalizmu. Czarne opinie o „nacjonalistycznym radykalizmie”, kanalizowanie go w wynaturzone i spreparowane formy, czego norweski casus Brejvika jest najlepszym przykładem, a także przypisywanie nacjonalizmowi niezdolności do rozwiązania ponadnarodowych, ogólnoświatowych problemów cywilizacyjnych – to dominujący trend światowych mediów głównego nurtu, tego najefektywniejszego narzędzia socjotechnicznej obróbki świadomości  społeczeństw , którym posługują się architekci NWO.

Nie może dziwić, że w ten ogólnoświatowy nurt totalnej dezinformacji i manipulacji świadomością wpisały się taż media w Polsce, które od niemal dwudziestu lat poddawane wyprzedaży i formatowaniu według dyspozycji globalnej manipulacji, nie pełnią żadnej misji informacyjno-wychowawczej i edukacyjnej wobec społeczeństwa polskiego. Są natomiast sposobem obezwładniania narodowego oporu wobec ekspansji relatywizmu moralnego, zwulgaryzowanego konsumpcjonizmu, stając się narzędziem do zwalczania propaństwowych i patriotycznych postaw Polaków.

Najświeższym przykładem bezprzykładnej manipulacji świadomością społeczną w Polsce był  „Marsz Niepodległości”, którego całkowicie zakłamany, oficjalny przekaz medialny został skorelowany ze spreparowanym wizerunkiem polskiego ruchu narodowego. Zadziwiająca zgodność oficjalnej propagandy rządowej i partyjnej-  PO i SLD przy całkowitej nieobecności w szeregach Marszu Niepodległości  liderów PiS, którzy nie poparli idei Marszu, natomiast próbowali politycznie skonsumować  zachowania środowisk lewackich i rządowych wobec  uczestników Marszu – jasno wskazują, że okrągłostołowy układ, faktycznie zwalczający świadomy, narodowy nurt polityki polskiej- ciągle zachowuje swą aktualność. Ten wówczas ukształtowany układ posiada także liczne transformacje i  nieoczekiwane konfiguracje współczesne. Posługując się pieczołowicie wychowywaną  tzw. liberalną wrażliwością i aksjologią- układ próbuje wykreować  środowiska, nowoczesnej, liberalnej młodzieży, która miałaby przejąć pałeczkę w sztafecie „przewodzenia” narodowi polskiemu w jego drodze do” miękkiego” zniewolenia. Z tych powodów na czele Marszu Niepodległości kroczą przywódcy UPR i całkowicie zmanipulowanej Młodzieży Wszechpolskiej.

Mając świadomość konsekwencji porozumień magdalenkowych  i okrągłego stołu  nie tylko dla polityki, ale także dla całokształtu życia społeczno-gospodarczego po roku 1989, środowiska patriotyczno-narodowe w Polsce muszą zachować rozwagę w kształtowaniu obecnych porozumień politycznych i działań konsolidacyjnych. PiS  mimo swoich licznych frond i transformacji, nawet pod chwytliwą nazwą „Solidarna Polska”,  pozostaje w istocie partią okrągłego stołu, która dla usprawiedliwienia przypisuje sobie status jedynej formacji prawicowej, zapominając ile szkody ta formacja przyniosła Polsce w okresie realnego sprawowania władzy. Polska nie może być zakładnikiem wewnątrzpartyjnych przepychanek zarówno w PO, PiS jak i SLD.

Polska potrzebuje ponadpartyjnego ruchu patriotyczno-narodowego, ruchu realizmu i odpowiedzialności politycznej, ale zarazem ruchu otwartego na stojące przed Polską i Europą wyzwania. Polacy zasłużyli na to i są gotowi taki ruch stworzyć , dla pomyślności  polskich rodzin i naszej Ojczyzny.

Dlatego powołaliśmy Konwent Narodowy Polski.

Łódź, 20 listopada 2011r.

3.

Apel Konwentu Narodowego Polski

 o zwołanie KONGRESU NARODOWEGO    

     wobec próby zmiany ustroju polityczno-gospodarczego Polski

   na tle kryzysu Unii Europejskiej

Drodzy Rodacy!

Polacy!

Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej!

Stojąc na gruncie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jako praw podstawowych dla państwa i narodu,

w trosce o byt i przyszłość naszej Ojczyzny,

wierni i wdzięczni naszym przodkom za ich pracę dla dobra Polski, za walkę o niepodległość, okupioną daniną krwi milionów ofiar,

zakorzenieni w słowiańskiej ziemi i tradycji, ukształtowani przez dziedzictwo kultury polskiej i chrześcijańskiej kultury europejskiej,

mając świadomość, że Naród Polski posiada niezbywalne, naturalne prawo samodzielnego, demokratycznego stanowienia o sobie i własnym państwie, o jego suwerennym bycie,

stwierdzamy stan najwyższego zagrożenia naszego wielowiekowego dorobku materialnego i duchowego,

stwierdzamy sprzeniewierzenie się naczelnych władz państwa polskiego- prezydenta, rządu, parlamentarzystów Rzeczypospolitej Polskiej – obowiązkom jakie przyjęli na siebie, i które potwierdzili przysięgą wymaganą przez Konstytucję.

Dlatego odwołując się do art.1 Konstytucji ”Rzeczypospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli” i art. 4, pkt.1 „Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu”, a szczególnie pkt.2 „Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio”, w powiązaniu z art. 82 „ Obowiązkiem obywatela polskiego jest wierność Rzeczypospolitej Polskiej oraz troska o dobro wspólne”, art. 85, pkt.1 „Obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny”, oświadczamy, że – wobec sprzeniewierzenia się najwyższych przedstawicieli władzy państwowej przysiędze konstytucyjnej, a także ich działań na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej – Naród Polski ma prawo przejść do procedur demokracji bezpośredniej dla obrony Ojczyzny, której trwałość i suwerenny byt jest zagrożony.

Wzywamy wszystkie organizacje i środowiska patriotyczno-narodowe w Polsce do podjęcia niezbędnych działań dla zwołania Kongresu Narodowego i wyłonienia Konstytuanty, przyjęcia nowej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i powołania Rządu Ocalenia Narodowego dla obrony niepodległości Państwa Polskiego oraz zabezpieczenia praw Narodu Polskiego, Jego egzystencji materialnej i duchowej tożsamości.

Uzasadnienie

W dniu 12 listopada 2010r. prezydent Bronisław Komorowski złożył do marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej projekt ustawy – o zmianie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który jest aktem samolikwidacji odrębności państwowej Rzeczypospolitej i jej inkorporacji do Unii Europejskiej. Zarazem jest to akt umożliwiający ostateczną finansowo-gospodarczą destrukcję i rabunek Polski przez ponadnarodowych spekulantów finansowych, niepodlegających jakiejkolwiek kontroli instytucji państwa polskiego .

W dniu 28 listopada 2011r. miało miejsce wystąpienie ministra spraw zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej Radosława Sikorskiego w Berlinie „Polska a przyszłość Unii Europejskiej”. Zawarte w wystąpieniu tezy są sprzeczne co do diagnozy przyczyn kłopotów strefy euro, zawierają propozycje szkodliwe dla pożądanej ewolucji UE i de facto dla jej rozwoju oraz intencję i gotowość pozbawienia suwerenności państw członkowskich na rzecz urzędników UE, proponując centralizację istotnych gospodarczo, finansowo i społecznie decyzji, poszczególnych państw, w tym Polski, w biurokratycznych, niewybieralnych strukturach UE, z dominacją Niemiec.

Berlińskie wystąpienie ministra Sikorskiego w najbardziej interesującym nas kontekście polskimuznajemy za akt samodelegalizacji rządu premiera Donalda Tuska, Sejmu, Senatu i Prezydenta RP, gdyż treść wystąpienia musiała być uzgodniona w zakresie założeń i tez z w/w organami w Polsce, o czym świadczy fakt, że wystąpienie nie spotkało się z żadnym zasadniczym sprzeciwem, bądź reakcją personalną(żądaniem dymisji ministra Sikorskiego) ze strony wymienionych naczelnych władz państwowych.

Analiza tekstu wystąpienia Ministra Sikorskiego

Teza o jedynej odpowiedzialności państw zadłużonych w strefie euro za zaciągnięte zewnętrzne zobowiązania jest nieprawdziwa. Państwa te zostały uzależnione od MFW, banków i instytucji finansowych zależnych od MFW, należących do prywatnej grupy Rothschilda. Instytucje te nie mają żadnego powiązania z jakąkolwiek instytucją międzynarodową, są prywatną organizacją o strukturze charakterystycznej dla mafii, globalnym monopolistą podporządkowującym bezkarnie państwa, społeczeństwa, obywateli. W wielu krajach świata, w tym w USA, ludzie protestują przeciwko niemoralnemu systemowi opartemu na lichwie, manipulacji, politykom i mediom, tworzeniu niewolnictwa społeczeństw. Głównym oszustwem gangsterów finansowych jest świadoma emisja pieniędzy nie mających żadnego pokrycia, o wartości papieru i nadruku oraz kreowanie kredytu w oderwaniu od ekonomii fizycznej. Żądanie realnych wartości, jak np. wysp Grecji czy zasobów Polski za pusty pieniądz wydany przez prywatną firmę, jest nieuzasadnione i powinno być ścigane prawem. Uzależnienie polityków europejskich (i nie tylko) od takich nieformalnych instytucji, zaciąganie (celowe?) przez polityków u tych instytucji zobowiązań finansowych bez zgody społeczeństwa, często na poziomie oprocentowania wyższego niż możliwość regulacji zobowiązań, uzależnienie państwowych banków i instytucji finansowych od banków z klucza MFW, daje uzasadnione powody do konkluzji, że główni politycy i urzędnicy gremiów decydenckich UE są korupcyjnie zależni od ponadnarodowych instytucji finansowych.

Powstaje pytanie, dlaczego Pan Sikorski znający doskonale realia finansowego lobby żydowskiego w USA, nie wymienił w swoim wystąpieniu tak istotnych „korzyści”?(w rzeczywistości strat!!!) UE, zależności EBC, polityków i instytucji unijnych od tego lobby i tych instytucji? Krytykując tylko jedną, poszkodowaną stronę konfliktów finansowych, pan minister Sikorski jest świadomym zwolennikiem dalszego uzależniania UE od niemoralnego systemu narzuconego przez MFW i instytucje zależne.

W tym kontekście „ściślejsza integracja UE” daje jedynie większe możliwości korumpowania urzędników przez żydowskie lobby finansowe. Pomysł „fiskalnej unii”, to w istocie oderwanie decyzji i możliwości monitorowania działań finansowych, społecznych i gospodarczych od kontroli państw i ich obywateli.

Wniosek

Przytoczone wyżej zjawiska uzależnienia państw od finansowych gangsterów dotyczą także Polski, bowiem zaciąganie zobowiązań przez polski rząd i banki nie jest ujawnione społeczeństwu co do zasadności, warunków i celu. Stan zadłużania i ukrywanie przed obywatelami tego stanu (nawet w Sejmie), kreatywna księgowość Ministra Finansów na krawędzi bankructwa, nie może być kontynuowana, wymaga intensywnej interwencji NIK i organów ścigania.

Proponowane przez ministra Sikorskiego rozwiązania dotyczące „unii fiskalnej” są krypto działaniem na rzecz globalnego, prywatnego lobby finansowego, ułatwieniem przejęcia rynku finansowego Niemiec, Wielkiej Brytanii i innych państw, w tym Polski, pozbawiając je możliwości samoobrony oddzielnie lub wspólnie przed zagarnięciem przez bezkarnych, finansowych gangsterów. Instytucje UE, jeśli jeszcze nie są zupełnie uzależnione od obecnego „systemu finansowego”, powinny zweryfikować zaciągnięte zobowiązania, wiarygodność źródeł finansowania, intencje i potrzeby zaciągania zobowiązań przez polityków. Przypadki stwierdzonych nieprawidłowości (pusty pieniądz, celowe zadłużanie, zadłużanie powyżej realnej możliwości spłaty) muszą być ścigane prawem.

Teza o ratowaniu strefy euro przez utratę suwerenności państw członkowskich

UE powstała dla wspólnego rynku, swobodnego przepływu handlu i usług, rozwoju regionów wewnątrz unii, wzajemnej pomocy, poszanowania suwerenności, solidarnej realizacji wspólnych projektów. Praktyka pokazała, że wewnątrz UE istnieją twarde, mało solidarne warunki współistnienia. Podstawy traktatowe są nagminnie łamane i zastępowane w procesie niekończących się nowelizacji i nie respektowania woli narodów europejskich wyrażanej w referendach, a kiedy i to nie wystarcza wdrażana jest praktyka powoływania do życia nowych Traktatów zmierzających do sukcesywnego pozbawiania państw suwerenności, a narodów prawa do samostanowienia o ich przyszłości.

Fundusz Spójności UE, tzw. „dotacje unijne” 2007-2013, nie rekompensują np. polskiej składki w wysokości 75% tych dotacji i strat wymuszonych przez UE (głównie przez Niemcy), wynikłych z likwidacji polskich stoczni, przemysłu cukrowego, rybołówstwa, przejmowania ziemi na terenach tzw. Ziem Odzyskanych, itd. „Dotacje” w Polsce w znacznej części „zjadane” są przez firmy zagraniczne, wygrywające największe kontrakty inwestycyjne, w części przeznaczonej dla konsultantów unijnych i dla „swoich”, jedynie słusznych zwolenników UE.

Utrata suwerenności w decyzjach ekonomicznych Polski na rzecz urzędników UE stwarza możliwość dalszych manipulacji przez urzędników dominujących państw, z korzyścią wyłącznie dla tych państw, a w istocie dla globalnych gangsterów finansowo-politycznych, posługujących się samowolnie i póki co bezkarnie atrybutami państw narodowych.

.

W przypadku Polski grozi to kontynuacją działań skrajnie dla państwa i obywateli niekorzystnych i niebezpiecznych, jak np. zatłaczanie spalin energetycznych w pokłady geotermalne (tzw. CCS), czy deponowanie materiałów rozbiórkowych, radioaktywnych z zamykanych elektrowni jądrowych w Niemczech. Ewidentnym przykładem „solidarności” i „integracji” europejskiej jest Nord Stream, a także przejmowanie sektora paliwowo-energetycznego w Polsce w drodze wrogich przejęć przedsiębiorstw polskich oraz gwarantowanego przez koncesje przejmowania zasobów naturalnych i władztwa nad terytorium Polski.

Wnioski

Centralizacja, biurokratyzacja, antydemokracja UE proponowana przez ministra Sikorskiego, a zatem rząd, posłów, prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, stwarza dodatkowe możliwości manipulacji przez globalne, „europejskie” i pozaeuropejskie siły, którym zależy na niekonkurencyjności UE. Może to być ukryty cel sił zewnętrznych, korupcji bezpośredniej i politycznej urzędników UE.

Utrata suwerenności krajów członkowskich i uzależnienie ich od biurokratycznych scentralizowanych struktur UE, jest sprzeczna z zasadami zrównoważonego rozwoju UE i poszczególnych państw, jest pogwałceniem podstaw, dla których UE powstała i w żadnym stopniu nie może spowodować jakiejkolwiek korzystnej zmiany. Ma na celu skonfliktowanie państw, regionów i narodów. Proponowana przez ministra Sikorskiego utrata suwerenności Polski na rzecz biurokracji UE, z założoną dominacją Niemiec, ma na celu skonfliktowanie państw sąsiadów, umożliwienie Niemcom roli hegemona dla gospodarczego i terytorialnego wykorzystania Polski. Projekt Nord Stream, na który cichą aprobatę dał rząd RP z wiedzą o możliwości zablokowania gazoportu w Świnoujściu oraz projekt D.Tuska przyłączenia Pomorza do Niemiec (1992r.), jest ilustracją antypolskiego stanowiska osób, które obecnie reprezentują władze Polski

Podsumowanie analizy

Analiza tekstu wystąpienia ministra Sikorskiego, akceptowanego przez obecne władze, prowadzi do sformułowania wniosków:

1. Prawdopodobnym celem wystąpienia, o wysokim stopniu pewności, była propozycja osłabienia UE, w wyniku dalszej integracji, jako struktury biurokratycznej, niedemokratycznej, złożonej z niesuwerennych, a więc podległych i niezadowolonych państw członkowskich.
2. Unia Europejska, uzależniona obecnie na własne życzenie od globalnych struktur finansowych, w wyniku osłabienia (jak w pkt.1), stanie się łatwym łupem dla tych struktur, co może być prawdziwą intencją „lekcji” Sikorskiego, (zgodnie z przepowiednią „guru” tzw. liberalizmu, M. Friedmana z 1999r.)
3. Projekt dominacji Niemiec w UE, sformułowany przez polskiego ministra, z jednoczesną propozycją utraty suwerenności kraju członkowskiego, w sposób jednoznaczny ujawnia, że rząd premiera D.Tuska i ministra R. Sikorskiego działa na rzecz Niemiec, a nie Państwa Polskiego.
4. Propozycja obecnych władz RP przekazania suwerenności Polski na rzecz biurokratycznej administracji UE jest niezgodna z Konstytucją RP i Racją Stanu RP. Władze w ten sposób uległy (automatycznie) samodelegalizacji.
5. Wystąpienie ministra R. Sikorskiego, stanowisko rządu, Prezydenta i większości Parlamentu RP w tej sprawie, krańcowo różne od interesu UE, Państwa Polskiego i Obywateli RP, w powiązaniu z innymi zdarzeniami wymaga gruntownej, całościowej analizy i zapoznania obywateli z jej wynikami.
6. Przytoczony ciąg działań Prezydenta, Premiera, Ministra Spraw Zagranicznych oraz większości parlamentarzystów Rzeczypospolitej Polskiej kwalifikuje te działania najwyższych urzędników państwowych jako przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 127 i art. 129 Kodeksu karnego, które winny być niezwłocznie przedmiotem postępowania prokuratorskiego.

Działania narodowe

Samodelegalizacja obecnych władz, stwierdzających w przemówieniu ministra Sikorskiego, że są w Polsce niepotrzebne, deklaracja serwilizmu i podporządkowania państwa polskiego i jego obywateli podmiotom zewnętrznym – uzasadniają wyłonienie Konstytuanty i powołanie Rządu Ocalenia Narodowego.

Podpisali:

Paweł Ziemiński – przewodniczący I Konwentu Narodowego Polski ( KNP)

Dariusz Kosiur – przedstawiciel KNP w województwie mazowieckim

Zdzisław Jankowski – przedstawiciel KNP w województwie wielkopolskim

Teresa Adamska – przedstawiciel KNP w województwie łódzkim

Łódź-Warszawa-Poznań,  8 grudnia 2011r.

Posted in: Polityka